نخستين تصوير خانوادگی از پلنگ در ايران در پارک ملی ساريگل (زمستان 1384)

يک پلنگ ماده به همراه توله يکساله اش در پارک ملي ساريگل در خراسان شمالي به دام دوربين های تله ای افتاد. به دنبال بررسي هاي محمدصادق فرهادی نيا و عليرضا مهدوی از زمستان سال 83، تردد يک پلنگ مادر همراه با توله اش در بخش هايي از نيمه جنوبي پارک ملي ساريگل کاملا مشهود بود که با رديابي و تعيين مسير آن ها، يک دستگاه دوربين در مسير گذر آنها قرار داده شد که در ساعت 8:30 صبح يکي از روزهاي ابتدايي دي ماه سال گذشته، دو جانور مذکور درحالي که مادر توسط توله جوانش دنبال مي شد، در معرض ديد دوربين قرار گرفتند. اما متأسفانه، به دليل برودت هوا در زمان عکسبرداري، شيشه دوربين پوشيده از بخار آب بوده و همين امر باعث گرديده که عکس ها از وضوح کافي برخوردار نباشند. با اين وجود، اندازه نسبي جانوران مذکور ، مؤيد نتيجه گيري فوق الذکر مي باشد. پارک ملي ساريگل يکي از بهترين و البته ناشناخته ترين زيستگاه هاي پلنگ در کشور به شمار مي رود که خوشبختانه با تلاش های محيط بانان از وضعيت مطلوبی برخوردار است.

پارک ملی ساريگل که از سال 1352 به عنوان منطقه حفاظت شده تحت حفاظت قرار دارد، ميزبان نخستين طرح تحقيقاتی مستمر و ميان مدت روی پلنگ ايرانی در کشور به شمار می رود. اين منطقه به لحاظ شرايط توپوگرافی و زيستگاهی، يکی از منحصربفردترين زيستگاههای اين گونه در کشور به شمار می رود، زيرا برخلاف بسياری از ديگر زيستگاههای پلنگ در کشور که عموما دارای صخره های صعب العبور با جمعيتی از کل و بز به عنوان طعمه اصلی می باشد، ساريگل عمدتا از نمای تپه ماهوری همراه با کوههای نه چندان سخت و صخره ای برخوردار بوده و قوچ و ميش اوريال سمدار اصلی منطقه را تشکيل داده و کل و بز به تعداد بسيار اندک در حواشی منطقه زيست می نمايد. ازاين رو، ساريگل را بايد يکی از منحصربفردترين زيستگاههای پلنگ در کشور دانست. تجربيات بدست آمده از اين مطالعه يقينا برای ساير زيستگاههايی که از جمعيت مناسب قوچ و ميش برخوردار بوده ولی چندان صخره ای نيستند کاربردی بوده و می تواند به عنوان پايه ای در ساير زيستگاههای مشابه مانند قمشلو و کرکس در اصفهان، انگوران زنجان و حتی پارک ملی خجير مورد استفاده قرار گيرد. تابحال، بيش از 150 نمونه سرگين پلنگ در فصول مختلف در اين منطقه جمع آوری شده که سامره فلاحتکار و يگانه سپاسی درحال بررسی ميکروسکوپی آنها در آزمايشگاه حيات وحش دانشکده منايع طبيعی تهران برای تعيين دقيق رژيم غذايی اين جانور در فصول مختلف می باشند.